از بيم كشته شدن [ اظهار ] بيعت نمودند و اين سخن را از آنان نقل كرده‌اند كه : « ما در حالى [ با على ( ع ) ] بيعت كرديم كه شمشير بر گردنمان بود . » در ميان شاميان ، معاويه از بيعت با على ( ع ) سر باز زد و چنين بهانه آورد كه منتظر است تا تمامى امت [ اسلام ] نسبت به يك امام اتفاق‌نظر پيدا كنند . 18 . طلحه و زبير پس از بيعت با على ( ع ) از مدينه به قصد مكه خارج شدند و چنين به على ( ع ) وانمود كردند كه تصميم سفر عمره دارند ، [ ولى ] مردم را به خونخواهى عثمان فراخواندند . آنگاه به همراهى عايشه و كسانى از قريش و ديگر قبايل عرب كه دعوت او را پذيرفته بودند ، به سوى بصره حركت كردند . آنان مىگفتند كه عثمان مظلومانه كشته شده در حالىكه او امام بوده و عقد امامتش نگسسته بود و گناه كبيره‌اى كه موجب قتل او گردد مرتكب نشده بود . و پيامبر ( ص ) فرموده است : « ريختن خون هيچ مسلمانى حلال نمىشود جز با انجام يكى از اين سه كار : مردى كه باوجود همسر داشتن ، زنا كند ؛ كسى كه انسان بىگناهى را بكشد و مسلمانى كه دست از دين خود برداشته ، از جامعهء اسلامى جدا شود . » ولى عثمان هيچ‌يك از اين كارها را انجام نداده بود تا ريختن خون او به خاطر آن مباح شود . آنان همچنين مىگفتند كه ما در يارى او كوتاهى كرديم ، ولى در خونخواهى او هرگز سستى نخواهيم كرد ! » هنگامى كه اين خبر به على ( ع ) رسيد ، به طرف طلحه و زبير حركت كرد و [ چون با آنان روبه‌رو شد ] بيعت خويش را با آنان گوشزد كرد و در مورد [ حفظ وحدت ] امت پيامبر ( ص ) آن دو را به خدا سوگند داد و آنان را از ريختن خون مسلمانان بر حذر داشت ؛ ولى آن دو نفر نپذيرفتند و جز به خونخواهى راضى نشدند . 19 . بنابراين جامعه اسلامى به چهار فرقه تقسيم شدند : علويه كه اصحاب على ( ع ) بودند . فرقهء عثمانيه كه اصحاب طلحه و زبير و عايشه بودند و نيز مردم شام و افراد ديگرى كه از بيعت با على ( ع ) سر باز زده ، به معاويه گرويدند .